‘Between Time - Between Space’ is een expositie gerealiseerd door Kunstenaarsinitiatief Paraplufabriek, in opdracht van de gemeente. De tentoonstelling die plaats vindt in het Besiendershuis aan de Waalkade, laat werk zien van 3 jonge kunstenaars die connectie hebben met de stad Nijmegen. Het vond plaats in november en december 2009.
Tekst: Andree van de Kerckhove
De herinnering / Memoria
Eva Olthof toont in haar installaties affiniteit met de documentaire en een fascinatie voor geschiedenis die onze tijd kenmerkt. Haar werk bestaat vrijwel altijd uit samenstellingen van foto’s verwerkt in installaties of projecties . Olthof kiest thema’s die te maken hebben met een specifieke plek en ze plaatst deze tegenover het aspect ‘tijd’. De kunstenaar benadert de relatie tussen beiden zowel conceptueel als poëtisch. Als beeldende Haiku’s die de toeschouwer ertoe aanzetten om na te denken over de subtiele nuances tussen de waarachtigheid en waarschijnlijkheid van onze herinneringen.
In de tentoonstelling Between Time – Between Space exposeert Olthof het werk ‘Tobameer - 1947/1948’ Het betreft een installatie die bestaat uit vier foto’s. Samen tonen ze een uitgestrekt uitzicht op het Tobameer in Sumatra. Het werk laat ons een totaalbeeld van het landschap zien alhoewel het is opgebouwd uit vier fragmenten. De titel van het werk fungeert hier als aanwijzer hoe we naar het werk kunnen kijken: “Tobameer - 1947/1948”; het klinkt als een beschrijving op een technische fiche uit een database. Enerzijds leiden we er uit af dat de foto’s al meer dan 50 jaar geleden genomen zijn. Anderzijds geeft deze informatie ook aan dat de opnames niet op hetzelfde moment gemaakt zijn.
Olthof zegt hierover: “Iedere foto in dit werk representeert een fractie van tijd in twee verschillende jaren gefotografeerd. Tezamen vormen ze een gereconstrueerde herinnering. Een ogenschijnlijk vredig verleden in een van de roerigste periodes in de geschiedenis van Indonesië”.
Het werk bestaat met andere woorden een samenstelling van oude foto’s die anderen op verschillende momenten hebben gemaakt en die door de kunstenaar zijn samengebracht. Met deze compositie roept ze vragen op aangaande onze voorstelling van het verleden die we zelf niet hebben meegemaakt. Olthof confronteert ons met de vraag of het überhaupt wel mogelijk is om een volledig beeld te krijgen van het verleden, wanneer we afhankelijk zijn van de ‘flarden’ herinneringen die via anderen aan ons zijn overgeleverd?
De stille getuigenis aan die ‘andere’ plaats en tijd waarvan we onzeker zijn of het gaat over een waarheidsgetrouwe of imaginaire voorstelling, wordt tentoongesteld op de derde verdieping van het Besiendershuis. De kunstenaar plaatst het werk vlak voor het raam dat volop uitzicht biedt op de indrukwekkende voorbijstromende rivier.
E.O.: “In de tentoonstelling verdubbel ik het uitzicht op het uitgestrekte landschap - binnen het Tobameer en buiten de Waalkade – en versterk daardoor de kracht van beide beelden”.
In dezelfde ruimte wordt ook het werk: ‘Aeropuerto La Aurora/Guatemala 2008 ‘ getoond. In tegenstelling tot de hiervoor genoemde installatie, gaat het hier over een fotowerk van bescheiden afmeting die wel door de kunstenaar zelf genomen. Het is een foto die dateert van een jaar geleden wat een uitzicht toont door het raam van een vlieghaven, genomen op een moment van vertrek.
“Een vliegveld als statement, als universele plek van ergens fysiek nog aanwezig zijn maar geestelijk al vertrokken zijn. Er nu naar kijken is een moment van terugkeren en vertrekken ineen.”
… “Het leek me mooi om een eigen ‘herinnering’ tegen over de door mij gereconstrueerde herinnering te zetten. Naar Tobameer 1947/1948 kijken is niet alleen teruggaan in tijd maar ons ook verplaatsen naar een ver land. Vandaar dat het me interessant leek om daar een door mij werkelijk bezocht ver land tegenover te zetten”.